هرگز گمان نمیکرد

غریق دریایی شود

که روزی

آب تنی در آن

تمام طراوتش بود

 سلام . بعد از حدودا یک ماه ... دقیقا یک ماه گفتم از خودم بنویسم . انگار شرطی شدم ، خود به خود .

بفرمایید شعر . شاید شعر !  ببینید چه رنگی ام .

هر شب برای سرقت تنهایی ات ،

تنها - پله - تنها - پله  ...

از نردبام نبودن هات بالا می روم

تا آسمان خفگی .

اینجا هوایی نیست

         جز

            هوای تو

            
                    دلم هوای تو می کند!

گیرم که دوباره واژه سازی بکنم

با خواب و خیالت عشق بازی بکنم

این حال ِ بهانه گیر ِ بی تابم را

آخر تو بگو چگونه راضی بکنم ؟!

***و*** 

با قافیه ام گریه ی غمناک بکن

از چشم من این حادثه را پاک بکن

این شعرْ شهیدِ گوشه ی چشم تو شد

نعش کلمات مرده را خاک بکن !

.

.

.

تمام شد...